Dennis Verbeten

Na iets minder dan 5 maanden hard werken, zweten, zwoegen maar zeker ook genieten heb ik vandaag eindelijk mijn Wing gekregen. Hiervoor moest ik een CPL examen afleggen waarvoor ik dus geslaagd ben! Een fijn gevoel…Eindelijk weer naar huis. Je hebt hier echt niet te klagen hoor, het weer is lekker, af en toe wat vrije tijd. Maar het toch echt wel heerlijk om komend weekend weer in het vliegtuig te stappen met het idee dat je in Amsterdam weer uitstapt. Voor de gene die mijn weblog een beetje bij hebben gehouden, ontzettend leuk! En ik wil ook graag nog iedereen bedanken voor alle reacties. Zo had ik zelf toch ook nog wat te lezen…En wist ik tenminste hoe het er daar in Nederland aan toe ging. Ik zou zeggen…Tot binnenkort!!!
  

Gelukkig, het woord ‘Cancellen’ kwam deze week niet voor in mijn vocabulaire. Dus inderdaad, ik heb 5 keer kunnen vliegen deze week, en dat schiet tenminste een beetje op. Nog ruim een weekje en dan heb ik als het goed is mijn VFR (eerste gedeelte van het vliegtraject in Amerika) er op zitten. En dan gaan we verder met IFR, dus niet meer naar buiten kijken maar continu je instrumenten checken. Dit traject wordt gevlogen op de Piper Arrow, een kist waar ik deze week al kennis mee heb mogen maken. Ik heb woensdag namelijk mijn laatste vlucht op de Piper Archer gevlogen, en donderdag en vrijdag heb ik dus al op de Arrow gevlogen. Dit vliegtuig is weer net iets sneller dan de Archer en heeft ook een constant speed propellor (moeilijke praat allemaal) en in inklapbaar landingsgestel. Samengevat, je vliegt sneller en hebt daardoor minder tijd om nog meer dingen te doen die ook gedaan moeten worden. Snappen jullie het nog? Maakt niet uit…In ieder geval, het is een hele leuke kist om in te vliegen, maar zeker ook wennen. En aangezien ik nog maar vier vluchtjes met mijn instructeur heb en daarna mijn 45- en 46-check, hoop ik dat ik het allemaal snel onder de knie heb. Over knieën gesproken…Afgelopen weekend zijn Tim en ik nog naar Goldfield Ghost Town geweest, dit heeft eigenlijk niets met knieën te maken, maar ik heb de overgang in ieder geval gemaakt.
      

     
Goldfield Ghost Town is een klein stadje in oude cowboy- en indianenstijl. In eerste instantie dachten we dat het een beetje een verlaten dorpje was, waar eigenlijk niet zo heel veel te beleven zou zijn. Maar al snel kwamen we er achter dat het een behoorlijk commercieel gebeuren was met Saloon’s, souvenierswinkeltjes en zelfs een bordeel. Al werd deze niet meer gebruikt voor hetgeen het eigenlijk gebruikt zou moeten worden…Alhoewel, we zijn niet naar boven geweest dus we zullen het nooit zeker weten. Voordat we verder gingen zijn we in de bar wat drinken gaan halen om vervolgens buiten in het helaas niet hele goede weer te genieten van onze gratis cola. Achter de bar stond namelijk een oudere man en hij vroeg waar we vandaan kwamen. Toen we hem vertelde dat we uit Nederland kwamen werd hij helemaal gelukkig en begon te vertellen over dat wij de Christenen gered zouden en dat Hengelo hier aan megeholpen had, ofzoiets…Hij was ons in ieder geval dankbaar en als gevolg daarvan kregen we een gratis drankje van hem. Als iemand meer weet over Hengelo en het redden van Christenen, laat even weten, want wij hadden eerlijk gezegd geen idee waar hij het over had en zijn nu behoorlijk nieuwsgierig. Toen de cola op was zijn we weer in onze bus gestapt en nog een stukje verder de Superstition Mountains ingereden, de bergen die je op de foto’s aan de horizon ziet. Na behoorlijk wat scherpe bochtjes en wegen met redelijk diepe afgronden net langs de weg af en een gebrek aan vangrails was het ons gelukt om Lake Canyon te bereiken. Hier hebben we even genoten van het mooie uitzicht, wat helaas een beetje somberder was, dan wanneer we een mooie strakke blauwe hemel zouden hebben.
      

      
Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij een of ander museum. Maar dit viel een beetje tegen. Het enige spannende was dat we op moesten letten voor ratelslangen die daar schijnbaar rond loslopen. Geen ratelslang gezien of gehoord, wel een schuwe hagedis (of iets wat er op lijkt) die we nog net op tijd op de gevoelige plaat wisten te krijgen. Maar het was allemaal weer een groot avontuur, en daar gaat het natuurlijk om. En nu ga ik lekker genieten van mijn weekend… 

Na het heerlijke weekend in Vegas is het vliegen gewoon doorgegaan. En ook zonder cancelingen. Heb dus lekker veel kunnen vliegen… Sterker nog, ik heb afgelopen week 8 vluchten gevlogen. 3 Dagen heb ik 2 vluchten achter elkaar kunnen vliegen. Inmiddels heb ik al mijn 8 simbeurtjes erop zitten en ook alweer 9 vluchtjes in de Arrow. Dus er zit eindelijk een beetje vaart in, maar dat mag natuurlijk ook wel naar een redelijk traag VFR traject. Het IFR traject gaat trouwens best lekker! Ik heb het idee dat ik het allemaal wel onder de knie begin te krijgen en het blijft gewoon leuk om op je instrumenten te vliegen. Natuurlijk is het uitzicht hier ontzettend mooi, maar na ruim 40 vluchtjes ken je de omgeving ook wel en is het zeker niet erg om veel naar je instrumenten te moeten kijken. Ook omdat dit een klein beetje in de richting komt van hoe er later gevlogen gaat worden. Hopen dat het de komende weken ook vlot blijft gaan, en wie weet ben ik dan inderdaad voor de Kennedy Mars thuis zijn! Wel een kaartje voor mij achter houden hè!? De laatste dagen is het weer hier wel slecht, we hebben veel regen en wind gehad. En af en toe zelfs storm. Maar dat is natuurlijk het mooie van een simulator. Je kunt het weer hier zo mooi of slecht maken als je zelf wilt, dus tijdens het slechte weer kon ik deze simbeurtjes mooi vliegen. Komende maandag is het hier Memorial Day, een dag waarop Amerikaanse militairen worden herdacht, en de school is dan dicht. Dus dat wil zeggen: 3 dagen vrij! Althans dat dachten we en we hadden dus het plan om naar San Diego te gaan. Maar nu blijken Guido en Tim morgen zaterdag toch te moeten vliegen, dus ons plannetje viel bijna in duigen. Weer zo’n begrip…Voor de kijkers thuis, wat betekend: ‘Duigen’? Maar uiteindelijk hebben ze het zo kunnen regelen dat ze vroeg vliegen zodat we toch nog naar San Diego kunnen gaan. We iets later dan de bedoeling was, maar we hebben in ieder geval een weekend om naar uit te kijken! Een weekend waar jullie binnenkort vast meer over kunnen lezen…

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat achter heb gelaten op deze weblog, maar dit komt hoogst waarschijnlijk omdat ik de laatste paar weken ook niet echt veel spannende dingen mee heb gemaakt. Maar er is goed nieuws, ik heb vandaag het IFR traject afgesloten! Dit is behoorlijk snel gegaan voor mij, want ik heb er maar 7 weken over gedaan. Maar dit is natuurlijk helemaal niet erg, want des te eerder kan ik weer naar huis. Tijdens deze 7 weken heb ik ook nog een aantal navigatievluchten samen met Sjoerd gevlogen. Hij vloog dan ergens heen en dan vloog ik weer terug, of andersom. Op deze manier kom je iets verder weg dan dat je de vlucht in je eentje vliegt. Zo zijn we naar Yuma gevlogen, een veld dat bij de grens ligt van Mexico, Californië en Arizona ligt. Yuma is een ontzettend grote luchtmacht basis, en dat was te merken ook. De straaljagers vlogens ons om de oren. Ook zagen we nog een Harrier, een straaljager die zowel verticaal als horizontaal kan opstijgen en landen, recht voor onze neus een verticale landing maken, heel mooi om te zien. Ook zijn we naar Fort Huachuca (spreek uit: Fort Hoewatsjoeka, maar mag ook anders natuurlijk). Hier moesten we oppassen voor onbemande vliegtuigen. De luchtmacht was daar bezig met het testen van heel duur speelgoed, dus daar kun je beter niet tegenaan vliegen. Ook zijn we nog naar de Grand Canyon gevlogen, ook super mooi. Ik vloog heen en Sjoerd is daar opgestegen om vervolgens over de Grand Canyon heen te vliegen. Ik zat achter in en kon dus prima genieten van het mooie uitzicht. Na een langzaam VFR traject ben ik dus behoorlijk opgeschoten tijdens IFR en heb ook nog leuke dingen mee gemaakt, wat wil je nog meer? Nu nog 4 CPL vluchten vliegen en als ik die haal dan kan ik naar huis! Dan kom ik weer lekker naar Nederland. Voorbereiden voor de Kennedy Mars, want ik zit er aan te denken om dit jaar toch weer een keer mee te lopen! En dan moet je natuurlijk ontzettend uitgerust zijn. Nee jongens, ben maar niet bang…Ik ben er gewoon bij op het het natuurlijk weer uitermate goed georganiseerde feest (Als er hier geen rare dingen gebeuren) en voor degene die allemaal tijdens Nederland - Romenië op die mooie grote kaart met die waarschijnlijk vrouwelijke beer iets geschreven hebben: Super bedankt!!!

Helaas, zoals al verwacht gisteren geen vlucht voor mij. Sjoerd was wel gewoon ingedeeld, maar omdat onze instructeur niet de hele dag kon was er voor mij geen plek meer. De wekker ging in ieder geval weer ontzettend vroeg, half 5 om precies te zijn. We hadden de eerste vlucht van de dag, dus dat werd in het donker pre-flighten (controleren van het vliegtuig). Het weer zag er verder voor die dag goed uit.
  
De vlucht van onze huisgenoten bleek gecancelled te zijn en toen wij thuis kwamen, wat alweer rond 9 uur/half 10 ’s ochtends was, zaten ze daar balend achter hun laptop. Het nadeel van een vroege vlucht is dat je er ontzettend vroeg uit moet, maar als je klaar bent heb je nog wel de hele dag. En daar hebben we ook zeker gebruik van gemaakt. Zo zijn we eindelijk maar eens een kentekenplaat voor onze Chevy Van gaan regelen. Ook willen we graag naar een ander appartement verhuizen, maar daar is de huisbazin het niet zo mee eens. We hebben haar assistente maar eventjes met wat dingetjes geholpen, en uiteindelijk vond ze de verhuizing toch goed, dus eind van de week zitten we als het goed is in een ander appartement. Over appartementen gesproken, ik heb afgelopen weekend wat foto’s van de appartementen en de omgeving gemaakt zoadat jullie toch een beetje het idee krijgen hoe het er hier uit ziet.
           

Omdat ik het de afgelopen week druk heb gehad met vliegen, cancellen en ook wel een beetje met het in de zon liggen heeft het weer eventjes geduurd voordat er weer wat op mijn weblog werd geplaatst. Maar afgelopen week heb ik mijn laatste 2 solovluchten gevlogen. Een van 3 uur en een van 4 uur. Voor de vlucht van 3 uur had ik een planning gemaakt naar Wickenburg, een veldje met 1 baan en ligt ongeveer 115 kilometer ten noordwesten van Falcon Field. De vlucht verliep lekker en de punten waar ik naar geplanned had kreeg ik allemaal gevonden. Dus zo ook het veld zelf uiteindelijk. Wickenburg heeft geen toren, maar wel een speciale frequentie, dus je moet zelf berichten over de radio zenden en aangeven waar je bent en wat je van plan bent. Het was behoorlijk rustig op deze frequentie, sterker nog, ik was de enige, dus aan mij de taak om eerst even over het veld te vliegen om te controleren welke baan in gebruik is. Er was behoorlijk wat crosswind maar uiteindelijk heb ik toch maar besloten om baan 23 te landen, niet dat heel veel toevoegd aan de rest van het verhaal, maar ik denk ik zeg het toch even. Na mijn landing ben ik terug getaxied naar het begin van de baan en heb nog een cirquitje gevlogen om vervolgens even te gaan tanken. Althans, dit was de bedoeling. Dus na mijn 2e landing rustig terug getaxied naar de ramp en ik zag al snel de pomp staan dus daar heb ik hem maar netjes naast gezet. Aangezien er niemand anders was, zelfs geen mensen op de grond, was het dus totale zelfservice. Dus ik mijn creditcard van school gepakt en zoals het hoort, eerst betalen, en dan pas tanken. Dus ik de creditcard door de gleuf gehaald…maar geen reactie, nog een keer proberen, maar weer geen resultaat. Gelukkig krijg je altijd 2 creditcards mee van school, dus de hoop was nog niet verloren. Maar na het proberen van deze kaart bleef het apparaat aangeven dat de kaart niet geldig was. Daar sta je dan, geen brandstof meer, niemand die je kan helpen, helemaal alleen 115 kilometer van de thuisbasis af.
     

Gelukkig…het weer zit deze week behoorlijk mee. Weinig wind en veel zon, en met deze combinatie heb je dan al snel een temperatuurtje van 26 graden. Alleen maandag was het nog behoorlijk bewolkt. Een beetje naweeën van het slechte weekend. Maar de bewolking hing net hoog genoeg dus ik kon weg. Ik stond ingeplanned voor 2 vluchten achter elkaar. Nu kun je natuurlijk na 1 uur en 20 minuten (zolang duren de vluchten) terug naar Falcon Field en vervolgens weer 1 uur 20 minuten weg van het veld, maar dat schiet ook niet echt op. Dus ik ben lekker 2 uur en 40 minuten op pad geweest. Het was een heel mooi gezicht om net onder de wolken door te vliegen, in de verte richting de bergen zag ik zelfs grote sluiers regen uit de wolken komen. Deze kwamen alleen wel steeds dichterbij, dus daar moest wel op gelet worden. Wat oefeningen gedaan, maar na een uur heb je daar ook wel genoeg van dus ik besloot om naar Williams Gateway te vliegen, een veld in de buurt bestaande uit 3 lange banen die paralel aan elkaar liggen. Het is een veld waar ook grotere vliegtuigen, stuntvliegtuigen, veel helikopters en straaljagers opstijgen en landen. Maar maandag was het behoorlijk rustig dus ik kon lekker op mijn gemak touch and go’s maken. De volgende dag was ik weer ingeplannend voor een vlucht. Deze verliep goed totdat ik terug kwam op het veld. Ik had namelijk nog wat tijd over en wilde nog een paar landing op Falcon Field maken. Na mijn eerste landing taxiede ik terug naar het begin van de runway. Hier stonden al 2 andere kisten te wachten dus ik sloot mooi aan in het rijtje. Op dat moment schakelde ik over naar de frequentie van de toren en het eerste wat ik hoorde was: All planes are grounded! Hmm…mooi was dat, er mocht dus niemand de lucht meer in. Dit had ik nog nooit meegemaakt, dus ik luisterde maar braaf verder naar wat de toren te vertellen had. Wat bleek nu, een Cessna die net opgestegen was vanaf Falcon Field had een motorstoring gekregen en heeft een noodlanding moeten maken zo’n anderhalve kilomter van het veld vandaan.

Ter observatie bleven hier helikopters boven hangen en daarom kon er niemand meer vertrekken van Falcon Field. Daar sta je dan, geen airco, 2 kisten voor je die geen kant op kunnen, achter je sluiten andere kisten aan, dus je kunt geen kant meer op. En je kunt je kist niet zomaar even in z’n achteruit zetten (die heeft ie namelijk geen) om terug te gaan, dus de enige optie is wachten. Na 15 minuutjes kregen we eindelijk toestemming om via de runway terug te taxiën, de vlucht voor die dag zat er dus ook weer op. Toen ik thuis kwam en de T.V. aanzette was het ‘Breaking News’ het eerste wat ik zag. Inderdaad, een Cessna had een noodlanding moeten maken, maar gelukkig was iedereen ongedeerd. Vandaag, woensdag, heb ik mijn eerste navigatievlucht gevlogen. Hier was heel wat voorbereiding voor nodig. Dus de dag van te voren ben je uren bezig om een juiste route te vinden, informatie zoeken over de vliegvelden waar je heen gaat, of er geen gevaarlijke opstakels op je route liggen, enzovoorts. Maar dat is niet alles…Aangezien mijn vlucht om half 8 ’s ochtend was, moest ik helaas om 4 uur al mijn bed uit om het weer te gaan checken. Dit is nodig om je laatste berekeningen te maken. Met veel tegenwind heb je bijvoorbeeld weer meer fuel nodig, en met zijwind moet je er rekening mee houden dat je weggeblazen wordt, en dus weer op moet sturen. Dit zijn allemaal dingen die je pas vlak voor je vlucht kunt doen. De vlucht zelf was hard werken. Je bent continu bezig met navigeren, landmarks zoeken, snelheid en hoogte controleren, en nog veel meer. Maar ik heb nog veel tijd om te oefenen, dus dat komt vast allemaal goed. Vandaag heeft een klasgenoot van mij, Pieter, zijn eerste solovlucht gevlogen. Hij heeft helaas wat vertraging opgelopen, maar het is hem nu eindelijk gelukt. Tijdens zijn solovlucht zagen we opeens 2 brandweerwagens met zwaailichten aan komen rijden. We waren al op zoek naar de brand, maar het bleek een oefening te zijn.
  
Zo’n 100 meter van ons vandaan bleven ze staan en begonnen een beetje in het rond te spuiten. Wat bleek nu, er stond een pilon op een veldje, en dit was een oefening. De brandweer moest zo snel mogelijk de pilon ‘blussen’, om het zo maar even te noemen. Dus verder geen gevaarlijke situaties ofzo, maar wel leuk om te zien. Nadat Pieter geland was hebben we ook hem naar het zwembad getild en zoals het hoort met een mooie boog het zwembad ingegooid. Iedereen van onze groep heeft nu zijn eerste solovlucht gevlogen…Nu maar wachten op de nieuwe groep!

Omdat het weekend twee volle dagen heeft, en we nèt niet één volle dag nodig hadden voor het poetsen van de auto, bleef er nog wat tijd over om andere dingen te doen. Zo zijn we zondag naar de schietbaan gegaan. Echt ontzettend vet! Maar ook wel een beetje bizar. De schietbaan zat vast aan een wapenwinkel, dus we gingen eerst maar op zoek naar die winkel. Eenmaal binnen in de winkel keken we onze ogen uit. Ze hadden niet alleen wat simpele wapens, maar ook shotguns, dikke revolvers en nog meer mooi speelgoed. Zelfs voor de vrouwen waren er roze wapens en speciaal ontworpen handtasjes waar je waarschijnlijk je volgeladen vol automatische magnum zoveel punt zoveel schietgereed in kunt leggen zodat je in geval van nood maar één beweging nodig hebt om je tegenstander uit te schakelen. We moesten ongeveer 40 minuten wachten totdat er een baan vrij zou komen dus maakte we maar even een rondje door de winkel. Vanaf een afstandje zag ik dat een vrouw een beetje twijfelend bij de balie stond. Toen we iets dichter bij kwamen zag ik al wat het probleem was. De vrouw zat namelijk met een behoorlijk groot dilemma. Ze had namelijk een shotgun in de hand, maar volgens mij twijfelde of ze deze wel dodelijk genoeg vond. Gewoon even vragen of je hem uit mag proberen, en een paar minuten later kwam ze met een vastbesloten gezicht weer de winkel binnen: ‘I’ll take this one!’ en even later liep ze, zonder dat iemand ook maar even raar op keek (behalve wij dan) de winkel uit met een shotgun om haar nek. Zo makkelijk gaat dat hier dus. En dan maar afvragen hoe het komt dat er zoveel mensen neergeschoten worden…Maar we zijn in Amerika, dus we doen lekker mee met dit vrije leventje en gaan gewoon lekker uitproberen hoe het voelt om met scherp te schieten. Intussen was onze baan vrij en aangezien het voor de gemiddelde Nederlander niet de alledaagse bezigheid is om een wapen in de hand te hebben, heben we toch maar even om wat instructies gevraagd.
     
Het viel me trouwens op dat in de baan naast ons een meisje van, ik schat zo’n 12 jaar, al lekker weg aan het schieten was met een voor haar kleine handjes veel te groot pistool. Wel onder begeleiding van haar vader natuurlijk. Je kunt waarschijnlijk niet vroeg genoeg beginnen hier. Maar nu was het onze beurt! Na mijn eerste schot afgevuurd te hebben voelde ik al een lichte kick. Zeker omdat ik de eerste keer m’n target al raakte. Ik moet toegeven, schieten met scherp is toch best wel vet! We vuurde om de beurt wat schoten af en na een tijdje wisselde we onze Baretta 9mm om voor een Magnum 357. Een iets wat groter formaat met natuurlijk iets wat meer kracht. En dat voelde je ook zeker wel aan de terugslag. Goed vasthouden dus, die apparaten. Als laatste hebben we nog de Kimbel Warrior 45 leeggeschoten. Het middagje schieten zat er al weer op.
  
’s Avonds weer even naar de fitnessruimte geweest en nog het een en andere voorbereid voor de volgende dag, want ik stond weer ingesroosterd voor vandaag. Deze vlucht heb ik zojuist gevlogen. Het was weer heerlijk om na een lang weekend van slecht weer, auto poetsen en schieten, weer zelf te mogen vliegen. Ik merk wel dat er nog heel veel geleerd moet worden. We mogen al bijna alles zelf doen, maar het gaat allemaal nog niet zo heel vlot. De routine moet er in komen, maar dat kan natuurlijk alleen als je veel oefent. Op dit moment sta ik nog niet op het rooster voor morgen om m’n 4e vlucht te vliegen. Ik hoop dat hier nog verandering in komt, zodat ik morgen weer een zelf gevlogen vlucht rijker ben. Sjoerd is in ieder geval wel al ingeroosterd. Dus meevliegen gaat zeker wel lukken (als we niet gecancelled worden) zodat ik toch de aarde weer even van wat grotere hoogte kan bekijken…